HERMAN VOS
Bij HERMAN VOS spinnen momenteel veel schilderijen door zijn hoofd. Eigenlijk kan de Friese wildschilder nog geen echte keuze maken. Met welk doek zal hij het eerst of het laatst beginnen? Vorig voorjaar inventariseerde Vos voor de Agrarische Natuurvereniging Oost Groningen (ANOG) en SOVON Vogelonderzoek Nederland volgens de Broedvogel Monitoring Project-methode gedurende enkele maanden broedvogels en deed in deze periode enorm veel inspiratie op.
„Voor dag en dauw ging ik op stap. Met een kaart in de hand doorkruiste ik in totaal 9000 hectare weide- en akkerland. Met volle teugen genietend van de rust en het vogelconcert. Als natuurmens kom je dan enorm aan je trekken. Zo zag ik kapitale reebokken met de luzerne nog tussen hun stangen. Ze liepen door de meest waanzinnig mooie braakstroken, vol met wilde margrieten, blauwe korenbloemen en klaprozen. In deze setting met een onwaarschijnlijk weids vergezicht stuitte ik ook op jonge vossen. Meestal zie je vossen in een visueel beperkte ruimte.
Tijdens het vogeltellen heb je soms de vreemdste ontmoetingen. Op een dag hoorde ik aan de rand van een maisveld een geluid dat ik niet echt thuis kon brengen. Ik bleef stokstijf staan en wachtte rustig af. Tot mijn grote verbazing kwamen er drie jonge vossen op me aflopen. Ze passeerden mij op nog geen twee meter afstand. Ik had ze bij wijze van spreken zo een schop onder hun achterste kunnen geven! Ik zag op die plek ook enorm veel gele kwikstaarten, veldleeuweriken en blauwborsten. Op zulke momenten stapelen de schilderijen zich in mijn hoofd op; ze moeten er alleen nog even uit!
Dit voorjaar bezochten we Zuid-Zweden, een land waar ik best zou kunnen wonen. Ook daar slurpte ik het nodige op. Ik viste daar veel op snoek en zag ontzettend veel mooie dingen. Zoals eidereenden, waar ik een zwak voor heb. De eiders zitten daar vaak op grote rotsblokken, dus.... Zaagbekken met jongen, brilduikers en Canadaganzen kon ik eveneens observeren. De bossen daar, zo mooi en wild, zijn geknipt voor enkele zeer grote werken!
Nu moet dat hele zaakje wat in mijn hoofd zit nog omgetoverd worden in tastbare beelden die iedereen kan zien. Ik moet oppassen dat ik de boel niet door elkaar haal. Ik bedoel te zeggen dat de beelden elkaar niet al te snel opvolgen, want dan ben je met het ene schilderij bezig en dient het volgende beeld zich alweer aan.”
