DEBORAH THIJSSEN

DEBORAH THIJSSEN was tot voor kort intensief bezig met het schilderen van het wilde zwijn, het ree en de kerkuil. Nu kiest ze ervoor om zich te verdiepen in het edelhert. „Ik schilder graag dieren die zich niet gemakkelijk laten zien. En ik kies voor dieren die in mijn eigen omgeving (kunnen) voorkomen. Op de Meinweg bij Herkenbosch zou het edelhert in zijn element zijn. Ik hoop dat hij in de komende jaren de kans krijgt om daar te leven. Die hoop maakt dat ik het edelhert wil schilderen. Ik denk aan de prehistorische tekenaars in de grotten van Lascaux; een verklaring voor de vele natuurgetrouwe tekeningen op de wanden is het geloof dat ze zo de dieren tot leven konden brengen. De tekeningen en die theorie raken me.”

De kunstenares wil het ontstaan van een schilderij deze maand in grote lijnen via www.wildlife-art.nl tonen. „Ik zit nu in de beginfase: ik bestudeer de anatomie, houding en het leven van het edelhert. Ik lees alles wat ik erover kan vinden: objectieve informatie, mooie Hubertusverhalen en gedichten over het edelhert. Misschien is dit voor mij de meest opwindende fase: veel leren en experimenteren. Alles is nog mogelijk en ik ben vrij om te maken wat ik wil. Tot nu toe heb ik alleen nog studies gemaakt. In potlood, inkt, bister, acryl, olieverf en dat alles door elkaar gebruikt om te kijken hoe het reageert. Dit voelt aan als een avontuur en is heerlijk om te doen. De vraag: “Wat ga ik er uiteindelijk mee doen?” stel ik nog niet. Welke schilderijen zullen hieruit ontstaan? Gelukkig weet ik het antwoord niet.
De komende periode is voor mij letterlijk nog een leeg doek. De studies die ik tot nu toe heb gemaakt wil ik u graag tonen. Deze maand kunt u een deel van het proces volgen op deze site.”

(klik op beeld voor vergroting)

(klik op beeld voor vergroting)

Hubertusjacht

De dag breekt aan, vanuit het oosten krijgt de hemel kleur
En er komt tekening in veld en lover.
Rondom mij stemt het bosorkest, het ledenaantal nog wat pover,
Voor het dagelijkse fluitconcert in C-majeur.

Als de contouren worden ingevuld door ’t dagen,
Beweegt – nog ver van mij – waarop ik heb gewacht.
Een golf van emotie verdrijft de kilte van de nacht:
Op pad nu, om mijn grote liefde te bejagen.
Het spoor ben ik soms bijna bijster, maar ik verlies het niet.
Plots staan wij oog in oog, beiden kapotgejaagd, in ademnood.
Dit is het dan; ik schouder mijn geweer en schiet….

Weer blonk tussen het gewei geen kruis.
Het was mijn vriend, tot in de dood.
Slechts een van ons komt ongeschonden thuis.

Tijs Dorenbosch

Meer over DEBORAH THIJSSEN .....

kunstenaar van de maand-archief: