is betrokken op de natuur en geboeid door wat het licht met het landschap en de dieren doet. Zo ziet hij tijdens een wandeling in een veenweidegebied in Friesland, op een mooie lentedag in een 2006, een zwanenpaar:
„De zon stond laag boven het land en haar licht brak in duizenden sterretjes op het grijze water rond de ouderzwanen en vijf nog donkergrijze jongen. De vogels vertoonden zich in een verrukkelijke schakering van grijzen en witten en het tafereeltje was doortrokken van een zilverachtig licht. Iets in mij maakte een diepe buiging voor de Schepper. Dit moest geschilderd, hier kon ik niet omheen. En dat lukte dus nooit. Al die dicht bij elkaar liggende grijzen en witten, dan moet je van goede huize komen.
M’n camera had ik weer eens niet bij me. Ik trachtte de details zo goed mogelijk in me op te nemen en besloot de volgende dag terug te komen. Maar de volgende dag waren er wolken en de zwanen waren weg.
Ik twijfelde ook of ik wel in staat was een geloofwaardig schilderij van zwanen te maken. De sierlijkheid en gratie maakte dat je snel af kon glijden in de richting van kitsch. Publiek vindt het ook al snel te lief. Je moest dus gewoon schilderen wat je zag, zoals de roestbruine koppen en hals, veroorzaakt door het grondelen op de bodem van de sloot.
In de hierop volgende weken zocht ik de zwanen overal in het weidegebied, maar ze leken verdwenen tussen het hoge gras en in het labyrint van sloten. Intussen trachtte ik vanuit de herrinnering te schilderen, maar het ging twee keer fout.
Eindelijk, midden juni, vond ik ze terug. De jongen, waarvan er eentje miste, waren inmiddels flink gegroeid. Gelukkig kon ik de vogels dicht naderen met mijn camera. Maar de sfeer was zo anders dan bij de eerste keer. Het licht was harder en het water blauwer.
Hopelijk lukt het toch nog een keer te schilderen wat ik toen op die lenteavond zag.”
Het zwanenschilderij van Evert Meilink hangt tot en met 28 april 2007 bij Galerie De Vis in Harlingen. Adres: Noorderhaven 40.
Informatie: www.galeriedevis.nl