DEBBIE THIJSSEN
„Sommige mensen halen hun neus voor wilde zwijnen op en denken dat ze stinken. Maar deze prachtige oerdieren ruiken juist heerlijk kruidig, naar maggiplant.” De voorouder van het tamme varken, dat vanwege de discussie over de drijfjacht in Gelderland nu volop in het nieuws is, inspireert
DEBBIE THIJSSEN ook tot schilderen. „Dit intelligente en snelle dier straalt zo’n kracht uit...”
De kunstenaar verkeert in de gelukkige omstandigheid dat een kleine populatie van het zwartwild zich in Midden-Limburg bevindt, de provincie waar ze zelf woont. „Ik woon in Posterholt, vlakbij het Nationaal Park De Meinweg. Behalve de Veluwe is dat het enige natuurgebied in Nederland waar wilde zwijnen nog vrij mogen leven.”
Als natuurliefhebster pur sang is Debbie ’s zomers vaak in De Meinweg te vinden waar ze schetsen en foto’s maakt. De opgedane indrukken gebruikt ze vervolgens in haar atelier in haar olieverfschilderijen. „Ik begin altijd met een natuurtafereel dat mij op een bepaalde manier raakt of ontroert. De kunst is om zo’n gevoel op het doek over te brengen. Om zoveel mogelijk leven en diepte te creëren, maak ik gebruik van een oude techniek waarbij het schilderij in lagen wordt opgebouwd.”
De kunstenaar wijst op een rotte wilde zwijnen, bij vol maanlicht door een besneeuwde Meinweg struinend. „Het moeilijke van dit nachttafereel was om het schilderij zo donker mogelijk te schilderen. De uitdaging is om zo’n techniek steeds verder te verfijnen, want een volgende nachtschildering zal ik misschien nóg donkerder proberen te maken.”
Ik gebruik een linnen doek van 60 bij 80 cm.
Ik heb me iets voorgenomen: deze keer maak ik geen bomen op de voorgrond. Ik ben benieuwd of ik me daar uiteindelijk aan houd.
Het is fijn om een tijdje met een thema bezig te zijn, maar ik wil wel steeds een uniek werk maken en nieuwe dingen uitproberen. Daarom kies ik bij elk schilderij voor andere kleuren om mee te mengen.
De lucht zet ik op met een menging van indigo (blauw) en gebrande sienna, sterk verdund met terpentijn. In dit stadium heb ik het gevoel dat ik aan het aquarelleren ben. In de natte lucht veeg ik met een doekje over mijn vinger een rondje schoon voor de maan en ik neem blauwe verf weg om flarden lichte wolken te maken. Waar ik geveegd heb is het witte doek weer te zien.
Aan de horizon maak ik een bosrand, daarvoor gebruik ik rauwe omber. Ik zie dat dit vrij licht is, maar dat laat ik voorlopig zo.
Ik laat de verf rustig drogen en ga verder aan een ander schilderij.
In ieder nieuw stadium werk ik in principe over het hele doek. Zo voorkom ik dat een deel van het schilderij te ver uitgewerkt wordt, terwijl een ander deel is achtergebleven. In dit geval begin ik met de maan: ik maak een menging van titaanwit en rauwe omber. Ik gebruik een mager medium om de verf dunner te maken.
Deze menging gebruik ik ook in de lucht rondom de maan. Voor de sneeuw op de voorgrond gebruik ik titaanwit, indigo en gebrande sienna.
Door dezelfde kleuren zowel in de lucht als in de voorgrond te gebruiken krijgt het schilderij eenheid.
Ik meng de kleuren in verschillende verhoudingen met elkaar. Op mijn palet zijn lichte en donkere tinten te zien van dezelfde kleur.
Links en rechts in de voorgrond zet ik een donkere tint: met weinig titaanwit en meer indigo en gebrande sienna. Deze tint voeg ik ook toe aan de lucht om hem dieper van kleur te maken.
Ik heb veel zin om de wilde zwijnen over het veld te laten rennen, maar ik houd me in en wacht tot de verf weer droog is.
Dit doek zet ik weg en ik leef me uit op een klein doek: daarop heb ik een winterlandschap geschilderd met een paletmes. Daarmee werk ik zelden. Wel heel leuk om te doen als je flink tekeer wilt gaan. Het doekje weegt zwaar van de verf. Maar dat is een ander verhaal.
Ik begin af te wijken van mijn eerste schetsen; de varkens komen nu schuin naar voren.
Vanuit deze hoek heb ik ze nog niet geschilderd.
De lichte vlakken op de maan, in de lucht en op de sneeuw zijn een menging van titaanwit en heel weinig cadmiumgeel.
Voor de eerste opzet van de wilde zwijnen heb ik rauwe omber gebruikt. Zoals ze er nu opstaan heb ik ze mij voorgesteld: donkere herkenbare dieren, die afsteken tegen de lichte sneeuw.
Langzaam begin ik de sneeuwvlakte donkerder te maken met rauwe omber, indigo, titaanwit en heel weinig cadmiumgeel.
Nu wordt het lastig. Ik wil een leeg landschap maken, maar moet het wel verder uitwerken. Ik denk aan besneeuwde akkers.
Ik moet nadenken over hoe ik dit ga aanpakken.
Het wordt tijd dat ik de bosrand wat meer uitwerk.
Ik zet er donkere struiken tussen en maak de hogere bomen ook donkerder.
De sneeuw wordt lichter en krijgt meer gloed door titaanwit met cadmiumgeel. Deze tint gebruik ook in en rondom de maan.
De grote lege vlakte wordt interessanter door er heel subtiel een indeling aan te geven d.m.v. grassen, enkele paaltjes en takken.
Het voorste zwijn heeft sneeuw op zijn snuit. Het ziet er grappig uit, maar het is te opvallend. Later zal ik dat subtieler maken.
Als ik naar de varkens kijk, moet ik glimlachen.
Voor de maan heb ik met rauwe omber en indigo donkere wolkenflarden geschilderd. Dezelfde menging heb ik gebruikt om de bosrand verder uit te werken. Ik kon het niet laten: ik heb toch een boom(pje) geschilderd, links op de voorgrond. Enkele overgebleven bladeren aan de takjes geven een beetje speelsheid. Ik gebruikte daarvoor gebrande sienna om wat warmte te geven aan dit koude tafereel.
De donkere wolkenflarden bevielen me niet en ik heb ze weggeschilderd. De lichte plekken in de sneeuw en in de lucht heb ik kouder gemaakt met titaanwit en heel weinig citroengeel.
Meer over DEBBIE THIJSSEN .....
kunstenaar van de maand-archief: