Aan deze pagina wordt nog gewerkt om deze kompleet te krijgen. Heeft u aanvullende informatie, dan is deze van harte welkom!

HANS WAANDERS had een bijzondere fascinatie: de ijsvogel. Na een ontmoeting met de glanzende blauwgroene vogel op 4 oktober 1982 aan de Maas veranderde zijn kunstenaarsleven in een aanstekelijke zoektocht om de schuwe, zeldzame ”Alcedo atthis” opnieuw tevoorschijn te brengen. Oorspronkelijk maakte de op 4 januari 1951 in Enschede geboren Hans Waanders aquarellen over de relatie tussen mens en natuur. Toen vlakbij zijn woonplaats ’s-Hertogenbosch voor de derde keer in zijn leven het explosieve blauw van het visjagertje hem voorbij flitste, versmalde hij zijn onderwerp tot alle eigenaardigheden van deze vogel.

De kunstenaar, die op 24 juni 2001 na een langdurige nierziekte overleed, registreerde bijna obsessief alle denkbare facetten. Zo legde hij jarenlang alle wetenschappelijke informatie over het solitair levende vogeltje vast op 188 grote vellen papier. Deze informatie vertaalde hij vervolgens in beelden. Hij ging daarbij zo ver dat hij de verblijfplaats van de ijsvogel in diverse landen opzocht en de grenzen van het territorium met zijn eigen lichaam markeerde. Waanders liet honderden ijsvogelstempeltjes na. Hij sneed die zelf, uit gewone schoolgummetjes. Ook ontwierp hij wereldkaarten waarop je de vorm van continenten en landen alleen herkent aan de gedrukte (lokale) namen voor de ijsvogel in talloze talen. Waanders stempelde eveneens de vijanden en prooien van de ijsvogel, met als resultaat een sfeer van oude wetenschappelijke prenten. De kunstenaar ontwierp postzegels met ijsvogels en presenteerde die vervolgens als een verzameling, in oude postzegelboeken. Waanders liefdevolle jacht op de ijsvogel resulteerde tevens in prachtige foto’s: stille plekken langs beekjes in Europa, waarin hij ”duikstokken” neerzette als een uitnodiging.

Hans Waanders werkte in uiteenlopende technieken, zoals geschreven teksten, kleurpotlood, collages en zeefdruk, maar overwegend in aquarelverf en stempeltechniek. In de loop der jaren gaf hij een honderdtal kunstenaarsboeken uit. Meestal maakte hij ze zelf, compleet ingebonden en vaak in een beperkte oplage van niet meer dan 20 stuks. Vooral in het buitenland bestaat interesse voor Waanders’ kunstenaarsboeken. Ze zijn ondermeer aangekocht door het Museum of Modern Art in New York, de Tate Gallery in Londen en het Centre Pompidou in Parijs. Internationaal kreeg hij meer bekendheid en erkenning dan in Nederland.
Met zijn behoefte om alles van de vogel met grote nauwkeurigheid te verzamelen en te beschrijven wilde hij greep krijgen op het leven zelf. Waanders probeerde de wereld te ordenen aan de hand van materiaal over het dier. Hij zag in kenmerken van de ijsvogel veel van de kenmerken van de kunstenaar: levend op de rand van het bestaan, erg op zichzelf en met exotische trekken. Voor hem was de ijsvogel een metafoor voor het leven van de kunstenaar.

Sinds zijn overlijden ontfermt de Stichting Hans Waanders zich over zijn artistieke nalatenschap.