RENSO TAMSE wist, toen hij op zijn twaalfde jaar RIEN POORTVLIET ontmoette, één ding vast: hij wilde ook dierenschilder worden.

Enthousiast toog hij naar de Academie voor Beeldende Kunsten in zijn geboorteplaats Rotterdam, maar al snel hield Renso de opleiding voor gezien. Het schilderen op die school beantwoordde op geen enkele wijze aan wat hij voor ogen had. Als liefhebber van de natuur ging zijn voorkeur meer uit naar realistische schilderkunst. „De aandacht van docenten was echter vooral gericht op abstracte en moderne kunst. Je moest iets maken wat zij wilden. Ik had het gevoel of ik in een kistje werd gestopt.” De stadse kunstenaar wil niets liever dan wilde, geheimzinnige natuurlandschappen en de dieren die daarin thuis horen, schilderen. Om de wildgebieden beter te kunnen begrijpen, reist hij regelmatig naar Noord-Amerika, Zwitserland, de Franse Pyreneeën en Scandinavië. Vooral in het spectaculaire landschap van de Rocky Mountains in Canada begint het bij hem te kriebelen. De bossen en hoogvenen van Tsjechië zijn eveneens een favoriete bestemming voor hem. Ter plekke ervaart hij hoe de flora en fauna een onuitputtelijke inspiratiebron zijn. In de vaak ongerepte natuur kan Renso Tamse geraakt worden door een plukje mos, een stukje schors, een grillige boomstam. „In het ogenschijnlijk gewone schuilt vaak een ongekende en fascinerende schoonheid.” Hij beschouwt het als een uitdaging om „van iets dat op het eerste gezicht oninteressant lijkt iets boeiends te maken.” Behalve aan de compositie van zijn schilderijen schenkt de ”wildlife artist” veel aandacht aan de juiste weergave van dieren. „De anatomie moet gewoon kloppen. Daarnaast vind ik minstens zo belangrijk dat een schilderij leeft. Ik probeer in mijn werk een ziel te leggen.” Om die reden begint Renso na een compositieschets meestal direct met de kop van een dier. „In de ogen schuilt het leven!”

Hij schildert met gewone waterverf, die zo droog mogelijk op aquarelboard wordt aangebracht. Ik hanteer het penseel net als een potlood. Pas als het gewenste motief zo goed als klaar is, voeg ik er heel voorzichtig wat meer water bij. Laag over laag.” Zowel het resultaat als de stijl zijn verbluffend. Kenners herkennen er direct de hand van hem in. Tamse’s schilderijen bieden toeschouwers een belevenis, vaak pas bij een tweede of derde aanblik, want de kunstenaar verklapt niet direct alle geheimen. Wie de scènes goed bekijkt, ontdekt soms verrassende dingen. Zelf is hij nooit tevreden over zijn werk. „M’n beste schilderij moet ik nog maken.” Die zelfkritiek daagt hem uit om telkens een nieuw tafereel te tekenen.

De kunstenaar legt niet een specifieke boodschap in zijn fotografische aquarellen. Hij hoopt wel dat zijn artistieke bezigheid mensen aan het denken zet. „De natuur móet beschermd worden.” Behalve in de VS exposeerde Tamse in ’t Kunsthuis van het Oosten (”Wild in de Natuur”) en galerie SMITH IN STYLE.