ROBIN D’ARCY SHILLCOCK, als Australiër geboren in Aalst, groeit op in India, Guatemala en Australië. Hij studeert in de jaren zeventig aan de Academie voor Beeldende Kunsten ”Minerva” in Groningen en geeft tot ongeveer 1992 teken- en schilderles.
Hij voelt zich erg verbonden met de figuratieve schilderstraditie. „Mijn inspiratie komt zowel uit het kijken naar kunst als naar de natuur zelf. Maar als je kunst wilt maken, moet je naar kunst kijken. Alleen kijken naar de natuur is niet voldoende.” Hij houdt zich niet aan bepaalde methodes of strenge regels, maar laat zich leiden door het schilderij dat hij onderhanden heeft. „Ik probeer subtiele kleuren in een eenheid van licht en sfeer te ‘vangen’ in doorgaans vereenvoudigde, sterke composities.” Aanvankelijk is hij uitsluitend plein-air landschapsschilder in olieverf, maar al gauw neemt Robin het bestuderen en schilderen van dieren, eveneens op locatie, ter hand. „Achter de complexe drang om dieren te schilderen ligt de wil om mijn diepe gevoelens voor de natuurlijke wereld met anderen te delen. Dieren symboliseren deze wereld, zij geven ons een contact met hun omgeving die wij lijken te zijn kwijtgeraakt. Door dieren te bestuderen hoop ik dat ze mij zullen leiden naar een beter begrip van hun wereld, waarin ik als een vreemdeling ronddwaal. Toevallige ontmoetingen met dieren, hoe kort en onbelangrijk als ze lijken, geven mij de kans op een andere manier door te dringen in het landschap dat hen omgeeft; ik ben niet langer buitenstaander. Zulke ontmoetingen wakkeren mijn verlangen tot reconstructie en verbeelding aan.”
Zijn werk –kleine, intieme gemengde technieken of forse, panoramische olieverven van drie meter of meer– is het resultaat van uiteenlopende manieren van het verzamelen van informatie. „Een van de plezierigste daarvan is het buiten tekenen. Maar perioden van zelfreflectie zijn net zo belangrijk als veldwerk, als lange dagen in het atelier of eenzame uren achter de schrijftafel.”
Hij tekent graag vogels, maar is geen verzamelaar van soorten. „En een telescoop, hoewel handig, is niet essentieel voor mijn werk. Veel belangrijker zijn de soms onverwachte, soms zeer korte ontmoetingen met dieren. De meeste tijd en energie gaan zitten in de reconstructie van die ervaringen. De veldschets is belangrijk omdat die me helpt mijn gedachten te ordenen, de bruikbaarheid van het onderwerp af te tasten. Door het schetsen schift ik uit de overvloed aan indrukken. Maar de veldschets is voor mij niet het geëigende middel om mijn betrokkenheid te tonen. Het is slechts een eerste stap op een soms moeizame, vaak lange zoektocht naar beelden die zeggingskracht hebben. Toch kan ik moeilijk afstand doen van die eerste krabbels – ze hebben sentimentele waarde.”
Zijn passie voor noordelijke kuststreken voert hem regelmatig naar verre verlaten oorden, vooral Scandinavië en Ierland. Behalve een atelier in Groningen heeft hij ook een atelier in een spookdorp op Værøy, een van de Lofoten-eilanden voor de Noordnoorse kust. Daarnaast doet Shillcock in 1997 mee aan de Svalbard IJsberenexpeditie en onderneemt hij reizen naar arctisch Rusland, de Australische en Nieuw-Zeelandse kust, en Lapland met Sami rendierhoeders. De gedreven kunstenaar maakt diverse boeken –onder andere een uitgebreid overzicht van 30.000 jaar ”wildlife”-kunst (”Pintores de la Naturaleza”; uitg. SEO/Birdlife, Madrid, 1997)– en houdt lezingen over deze onderwerpen.
Met achttien andere natuurillustratoren en –kunstenaars werkt Robin in 1986 mee aan ”PRINS BERNHARD als natuurbeschermer”. Dit boekje verschijnt ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de prins en toont onder andere een olieverf van zijn hand. Daarnaast organiseert hij zelf ”artists in residence”-projecten, waarbij een groep kunstenaars een bepaald gebied in beeld brengt. Zo is Shillcock samen met ERIK VAN OMMEN de geestelijke vader van het project ”Wind, Wad & Waterverf”, waarbij in 1990 een internationaal gezelschap van 25 kunstenaars Schiermonnikoog artistiek verbeelden. „Het idee rees nadat we in 1989 collega-natuurschilders uit verschillende landen ontmoetten tijdens de openingsfestiviteiten van de tentoonstelling ”d’Après Nature” in Luxemburg. We waren beiden nogal bezig met de gedachte dat als dierenschilder het belang van werken in het veld onontbeerlijk was, terwijl de ontwikkelingen, vooral in de VS, vooral gericht waren op het kopiëren van foto’s. Erik organiseerde het jaar daarop, in september, een bescheiden bijeenkomst van vogelkunstenaars op Schiermonnikoog. Kort daarop ontstond daaruit het internationaal opererende ARTISTS FOR NATURE FOUNDATION (ANF).”
In 2000 laten hij en 19 anderen op uitnodiging van galerie Het Posthuys zich inspireren door Texel, wat resulteerde in het boek ”Texel in schoonheid verbeeld” (2002). In 1992 neemt Shillcock, een van de grondleggers van de ANF, met 31 kunstenaars deel aan ”Leven tussen Land en Water”, een gezamenlijk project van de ANF en WWF International in de moerassen langs de Poolse rivieren de Biebrza en de Narew. Hij schrijft het bijbehorende boek ”Levend tussen land en water”/”Portrait of a Living Marsh” (uitg. Inmerc, Wormer, 1993). De kunstenaar is in 2005 betrokken bij het ANF-project, waarmee alle 22 molens van het Utrechts Landschap artistiek in beeld komen.
Shillcock neemt in 2001 het initiatief om het Franse Parc Naturel Régional de Brière onder bredere aandacht te brengen. Van dit project verschijnt het boek ”La Brière, artistes en escapade” (uitg. Coiffard, 2002). In 2002 en 2003 trekt hij met Denis Clavreul en Jean Chevallier uit Frankrijk en David Barker uit Nieuw-Zeeland naar het Franse nationaal park Les Ecrins, in de Hoge Alpen (nabij Briancon). Het viertal brengt de cols (passen) en hellingen die de afgelegen hellingen in het imposante berggebied met elkaar verbinden in beeld. Shillcock, die ook de omslag maakt van het boek ”DE DODO, PORTRET VAN EEN PECHVOGEL”, heeft exposities in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Ierland, Luxemburg, Zweden en de VS, onder andere in het LEIGH YAWKEY WOODSON ART MUSEUM. Zo neemt hij deel aan ”Birds in Art” van 1985, 1990-1996 en 2000. Enkele tekeningen en olieverven bevinden zich in de collectie van dit museum in Wausau, waaronder het uit 1990 daterende doek ”Drie jonge mantelmeeuwen”. Robin d’Arcy Shillcock viert in 2006 zijn 25-jarige kunstenaarsjubileum met drie tentoonstellingen, onder andere in Museum Møhlmann.