EVERT MEILINK bewaart aan zijn ouderlijk huis, een boerderij in Gramsbergen, warme herinneringen. „Ik heb daar nog altijd een sterke band mee. Als natuurkind vond ik er veel plekken waar ik me kon terugtrekken. De schemerige zolder was bijvoorbeeld zo’n plek waarop het dagelijkse leven met zijn regels en eisen geen invloed had. Op een gegeven moment ben ik dat gaan schilderen.”

Evert komt op 7 september 1960 op het Overijsselse platteland ter wereld en neemt „alles uit de natuur” in zich op. Daarnaast heeft hij een grote interesse voor geschiedenis. „Tijdens zomervakanties bezocht ik allerlei historische steden in Nederland.” Op zestienjarige leeftijd komt Meilink als plateelschilder bij de Koninklijke Porceleyne Fles in Delft terecht. Ondertussen besluit hij om zich verder te bekwamen in tekenen en schilderen. De avondopleiding aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag wordt in 1984 met succes voltooid.

De kunstenaar richt zijn aandacht enige tijd op de kosmos –planeten en sterren– en stapt daarna over op het onderwerp ”ouderlijk huis”. De thema’s die Meilink nu schildert spelen zich nog steeds af in het gebied van cultuur en natuur, al krijgt het laatste onderwerp de laatste jaren steeds meer de overhand.

Dicht bij zijn atelier in Burum heeft Meilink vooral oog voor de kraaien. „Die vogels gaan compleet hun eigen gang. Dat spreekt me erg aan.” Verder boeien dieren uit Noord-Europa, zoals kariboes, muskusossen en elanden, hem enorm. Vooral wolven, raven en uilen prikkelen zijn verbeelding en vormen een vruchtbare voedingsbodem voor zijn werk. „Deze dieren hebben met elkaar gemeen dat ze een veelal verborgen leven leiden. We ervaren ze slechts aan de rand van onze belevingswereld. Ze vertegenwoordigen voor mij een woeste wereld die haaks staat op onze efficiënt ingerichte samenleving. Ik gebruik ze ook als middel om mijn eigen gevoel in het werk te leggen.”

Natuurfilms en -boeken bieden de kunstenaar veel inzicht in het gedrag van de dieren die hij wil afbeelden. Van het geziene maakt hij korte notities of schetsen, die van pas komen bij het maken van zijn houtskooltekeningen op papier en de olieverfschilderijen op doek. Geworteld in de figuratieve traditie streeft Meilink ernaar om een losse toets te combineren met een realistische weergave. „Ik veroorloof me een steeds grotere picturale vrijheid, maar in elk werk spelen licht en schaduw de hoofdrol.”

Van het lijfelijk schilderen van een dier wil de kunstenaar zich ontwikkelen tot wat hij zelf noemt „het onstoffelijk laten worden van een lichaam.” Zijn droom is schilderijen te maken waarin dieren zijn opgenomen in het licht. Evert Meilink heeft het gevoel dat hij daarbij nog maar aan het begin van een proces staat.