ELWIN VAN DER KOLK, geboren in Moerkapelle, is op jonge leeftijd al gefascineerd door de natuur om hem heen. Een groot deel van zijn jeugd brengt hij door met vogels kijken en vogels tekenen. Nu doet hij nog precies hetzelfde, al zijn de kleurpotloden ingeruild voor acrylverf. „De natuur om me heen is een onuitputtelijke bron van inspiratie. Je komt er prachtige taferelen tegen, al is het maar een paar vierkante meter met bijvoorbeeld een bijzondere lichtinval, compositie of variatie aan bloeiende planten. Dat schept voor mij soms de basis voor een schilderij, daarna ga ik dan op zoek naar een vogel die daarin past”.

Steeds weer raakt hij onder de indruk van de grote aantallen soorten dieren en planten die in de schepping te vinden zijn. „De diversiteit in vormen, kleuren, gedragingen en leefwijzen is buitengewoon groot. Ik bekijk de wereld om mij heen op een aparte manier. Steeds ben ik aan het zoeken naar onderwerpen voor schilderijen. Tijdens een wandeltocht in een natuurgebied of gewoon tijdens het observeren van vogels in mijn achtertuin komen talloze ideeën in mijn hoofd. Helaas kunnen slechts enkele worden uitgewerkt tot een schilderij. Voor de rest ontbreekt gewoonweg de tijd en op den duur vervagen ze. Zeker als ik geen foto’s of schetsen heb gemaakt.”

Zijn productie ligt op ongeveer vijftien schilderijen per jaar, waarbij het niet zijn uitgangspunt is iets precies zo vast te leggen zoals hij het gezien heeft. De laatste jaren is Elwin zelfs wat losser gaan schilderen, minder gedetailleerd. „Het is niet mijn doel om schilderijen te maken die niet van foto’s te onderscheiden zijn. Een schilder heeft de vrijheid dingen weg te laten, dingen toe te voegen en zelf een goede compositie te bedenken.”

Van der Kolks missie lijkt er meer op gebaseerd dat hij mensen wil overtuigen van de schoonheid van de natuur. „Het is toch fantastisch dat mensen door mijn werk van de natuur kunnen genieten en onder de indruk raken van de schoonheid, de complexiteit en de variëteit in de schepping. Toch is het mooiste compliment dat ik kan krijgen dat mijn schilderijen levensecht zijn. Zoals je het buiten ziet.”

RIEN POORTVLIET en MARJOLEIN BASTIN waren aanvankelijk voorbeelden voor hem. Als jonge jongen tekende hij veel van hun prenten na. Maar er ging pas echt een wereld voor hem open toen hij ontdekte dat er in de VS veel meer mensen met ”wildlife art” bezig waren. Deze kunstenaars, ROBERT BATEMAN voorop, hebben veel invloed op zijn werk gehad. Zo nam hij in 2002 in Montana (VS) deel aan een seminar van deze Canadees. „Ik kwam er steeds meer achter dat natuurkunst niet alleen maar het weergeven van de natuur is, maar dat dezelfde principes gehanteerd worden als bij andere kunstgenres. Er is in de kunstwereld veel weerstand tegen het realistisch weergeven van de natuur. Volledig onterecht als je het mij vraagt. Goede wildlife art is niet louter het exact weergeven van de natuur, maar het heeft alles te maken met compositie, ritme en vormen.”

De kunstenaar, die het adagium van John Ruskin (”All great art is the expression of man’s delight in God’s work, not his own”) als leidmotief heeft, maakt naast schilderijen ook kleurenillustraties en pentekeningen, die in diverse publicaties verschijnen, onder andere van Vogelbescherming en SOVON, waaronder de Atlas van de Nederlandse broedvogels (2002). Bij voorkeur gebruikt hij acrylverf. „Ik weet niet waarom, maar ik krijg regelmatig complimenten over het feit dat ik mijn schilderijen met acryl maak. Veel mensen denken bij acryl aan harde, felle kleuren. In de natuur kom je die echter nauwelijks tegen. Ik gebruik de acrylverf heel erg nat. Soms zelfs zo nat dat ik niet achter een ezel kan werken want dan druipt de verf naar beneden.”

Voor de ondergrond van zijn schilderijen gebruikt Van der Kolk masoniet met drie of vier lagen gesso. Een aantal jaren geleden tekende hij eerst alles uit op het witte paneel, maar tegenwoordig begint hij gewoon te schilderen. „Op een gegeven moment, soms na lang ploeteren, ontstaat er iets dat veel lijkt op het beeld dat ik voor ogen had. Het klinkt belachelijk, maar goed beschouwd is schilderen frustrerend. Niet één schilderij lukt volledig. Sommige werken benaderen het beeld in mijn hoofd aardig, maar heel vaak komt er iets anders uit, iets waar ik dan ook wel tevreden over ben. Het heeft te maken met de complexiteit van de natuur. Het is niet in een schilderij te vangen. Logisch, want iets met drie dimensies, wat je beleefd hebt met vier of vijf zintuigen, kun je niet reduceren tot een tweedimensionaal beeld dat je vervolgens met één zintuig kan waarnemen. Een andere schilder zei eens: „My mental image is perfect, always. But with the first brushstroke, it’s all downhill.” Toch is het vastleggen van de natuur in een schilderij een drang die ik, denk ik, nog steeds zou hebben als niemand mijn werk zou kopen.” Van der Kolk, die in 1996 zijn studie biologie aan de Landbouwuniversiteit Wageningen afrondde, is parttime biologiedocent aan een middelbare school. Vanaf 1992 exposeert hij jaarlijks in ’t KUNSTHUIS VAN HET OOSTEN (”Wild in de Natuur”) te Enschede en vanaf 2002 bij galerie SMITH IN STYLE te Opheusden. In 1996 behaalde hij de 1e prijs van de Unie van Landschappen.