SIEMEN THEODOOR DIJKSTRA werd op 10 maart 1968 geboren te Den Helder aan Zee. Hij groeide op in Zuidwest-Drenthe, waar hij momenteel ook woont en werkt. Als kind ging Siemen vaak met zijn vader ”het veld in” om daar prehistorische werktuigen te vinden, die dan thuis bestudeerd werden en een plaatsje kregen in het Steentijdmuseum. „Het zoeken in het veld en het besef dat bepaalde landschappen duizenden jaren geleden reeds waren bezocht door mensen, vormen de basis voor mijn natuurbeleving.” Op de Academie voor Beeldende Kunsten ”Minerva” in Groningen hield hij zich in eerste instantie bezig met illustratie, omdat het zijn ambitie was wetenschappelijk illustrator te worden. Langzamerhand verlegde Siemen zijn terrein naar de uitwerking van eigen ideeën buiten de opdrachtsfeer. Zijn eerste landschappen dateren uit de periode rond 1990. Vanaf die tijd ziet hij zichzelf niet meer als illustrator maar als tekenaar. Het tekenen heeft hem altijd meer voldoening gegeven dan het schilderen. Dat is misschien ook de reden geweest dat Siemen zich bezig ging houden met druktechnieken, alvorens uit te komen bij de kleurenhoutsnede. Deze techniek stelde hem in staat ideeën bij te slijpen en in kleur op te bouwen.

Zijn werk begon zich allengs te richten op de reflectie van beleefde ervaringen in het landschap. Deze ”recollection in tranquility” bepaalde ook de weerspiegelingen van verlangen en weemoed die in het werk van Siemen altijd aanwezig zijn. Want wat was, zal nooit meer zijn en herinnering daaraan roept wee moed op. Op zijn reizen door Scandinavië zag Siemen voor het eerst werk van de zogenaamde ”Stämning-schilders”. Deze schilders begonnen rond het einde van de negentiende eeuw de natuur in essentie vast te leggen. „Die essentie kwam tot uiting in hun ”stämning”, hun gevoelsbeleving, die het landschap bij hen opriep. Met andere woorden: het weergegeven landschap liet méér zien dan de zichtbare werkelijkheid.” De herkenning die dit werk bij Siemen opriep werkt tot op de dag van vandaag door in zijn eigen werk. Siemen, die in het veld eerst aquarelschetsen maakt, ziet het omringende landschap dan ook als bezield. „Op de ene plek natuurlijk sterker dan de andere. Het proberen zichtbaar maken van de sfeer in het landschap, de ”Genius Loki”, is de drijfveer achter mijn werk.” Zowel het landschap van Drenthe als Denemarken vormen belangrijke motief binnen zijn werk. Siemen maakt zijn houtsnden volgens de reductietechniek. Nadat er een uitgebreide werktekening is aangebracht, wordt bij deze vorm van hoogdruk per drukgang steeds meer van dezelfde houten plaat weggesneden. Bij het drukken wordt doorgaans begonnen met de lichtste kleur en geëindigd met de donkerste.

Siemen past de irisdruk veel toe: kleurverloop van bijvoorbeeld donker naar licht. Een techniek waarmee hij soms een enorme ruimtelijkheid weet te suggereren. Bij het ininkten is hij zuinig. Dat levert een mooie, soms half transparante 'huid' op. De verschillende drukgangen, soms wel 15, resulteren in een prachtig genuanceerd kleurengamma en in een grote rijkdom aan detail. In zijn houtdrukken is het relief van het hout nog te zien. Werk van hem bevindt zich onder andere in de collectie van het Drents Museum in Assen. Dijkstra was in 2000 een van de 20 kunstenaars die zich –op uitnodiging van galerie Het Posthuys– lieten inspireren door het Texelse landschap. Dit project resulteerde in het boek ”Texel in schoonheid verbeeld”.

Ook was hij in 2001 betrokken bij een project om Parc Naturel Régional de Brière onder bredere aandacht te brengen. Zijn houtsnede ”le petite Brière” siert de cover van het boek ”La Brière, artistes en escapade” (2002). De tekenaar, die in 2004 de Zutphenprent mocht maken, ontving in 1998 de SNS Cultuurprijs Drenthe en in 2000 de VSB Publieksprijs Grafiek Nu, naar aanleiding van een expositie in het Singermuseum te Laren.