HENNIE VAN DIJK, op 19 januari 1956 geboren in Rotterdam, tekent en schildert al vanaf zijn vroege jeugd en is volledig autodidact. „Mijn ouders stimuleerden me om te tekenen. En mijn opa, die zelf pentekeningen van vooral vogels maakte. Van hem heb ik veel geleerd. Ik herinner me nog het eerste vogeltje dat ik op papier zette. Een tapuit. Ik ben een groot aanhanger van schilders als Rembrandt, mede vanwege het feit dat hij niet bang was met donkere kleuren te werken om licht en diepte in zijn schilderijen te benadrukken. RIEN POORTVLIET, één van de eerste echte wildlife-schilders, was voor mij een groot voorbeeld, maar heden ten dage ben ik eveneens onder de indruk van kunstenaars als ROBERT BATEMAN en CARL BRENDERS, die mij de weg naar het ultieme realisme deden inslaan.”
Zijn artistieke talenten gebruikt Van Dijk hoofdzakelijk vooral voor het weergeven van ”wildlife” in hun natuurlijke omgeving. „Dieren hebben mij altijd gefascineerd. Elk dier heeft zijn specialiteit. Neem bijvoorbeeld roofvogels. Elke soort heeft zijn specifieke manier van jagen en heeft, op een enkele uitzondering na, een eigen prooivoorkeur. Daardoor ‘vliegen’ ze elkaar nooit in de weg. Zo is dat met veel dieren het geval. Het feit dat de ene soort afhankelijk is van de ander maakt het bijzonder interessant om het dierenrijk grondig te bestuderen.”
Een specifieke voorkeur voor bepaalde dieren heeft de kunstenaar niet. „Wolven zijn wel mijn favoriet, maar roofvogels en uilen hebben ook wel erg veel aantrekkingskracht. De leefwijze van bepaalde soorten ‘triggert’ mij echter om met een dier ‘aan de slag’ te gaan. Om de houding en de manier van bewegen van dieren trefzeker te kunnen vastleggen is het noodzakelijk om veel te observeren. Een vlugge schets is dan onontbeerlijk om de indrukken vast te leggen. Daarnaast gebruik ik foto’s als referentie.” In dierentuinen doet Van Dijk veel inspiratie op, maar ook in het veld is hij geregeld te vinden. Een bezoek aan het natuurgebied Point Pelee, het meest zuidelijke stukje Canada, vlakbij het stadje Leamington, liet een onuitwisbare indruk op hem achter. „Ik was daar bij Lake Erie in hartje winter. De ene zijde was alleen maar ijs, opgekruid tot bergen van wel tien meter hoog. Aan de andere zijde was er water en leek de vorst ver weg. Hier maakte ik studies van onder meer de ijsduiker en werd ik bovendien geïnspireerd door de typische Inuit-art.”
De kunstenaar doopt zijn penseel zowel in acryl- als olieverf, maar zijn voorkeur gaat uit naar een mengtechniek van aquarel en gouache. „Op die manier lukt het me heel detaillistisch te werken, zonder afbreuk te doen aan de eigenschappen van aquarelverf. Bij het uitwerken van een schilderij begin ik meestal met de ogen van een dier. De juiste uitdrukking komt de totale expressie ten goede en bepaalt voor een groot deel of een schilderij geslaagd is of niet”.
Van Dijk exposeerde op tal van plekken, zowel in Nederland als in België.