HANS DEKKERS, op 31 mei 1948 in Arnhem geboren, raakt maar niet op ganzen uitgekeken. De belangstelling voor deze watervogels ontluikt in Burgers Dierenpark, waar hij als jochie van acht jaar de oppassers helpt met het voeren van pinguïns en zeeleeuwen met (stinkende) vis. Tien jaar lang is hij er in zijn vrije tijd te vinden. „’s Middags at ik mijn boterhammen bij de ganzenvijver op. Ik keek dan gefascineerd naar de naambordjes, geschilderd door de vader van Antoon van Hooff. Bij de kolganzen, roodhalsganzen en rietganzen stond vermeld: broedgebied Siberië. Siberië was voor mij synoniem aan het IJzeren Gordijn. Ik vroeg me of hoe die vogels over of door dat ijzeren gordijn konden vliegen. In mijn kinderjaren zag ik het gordijn als iets fysieks.”
De bordjes wekken een onbedwingbare nieuwsgierigheid om vooral de broedgebieden van de ganzen te leren ontdekken. Pas in 1994, direct na de ”perestrojka” van Gorbatsjov, krijgt Dekkers een uitgelezen kans. „Ik kon mee met de tweede expeditie naar het noordelijkste deel van Siberië, het schiereiland Taymir.”
Hij heeft op dat moment al een reputatie als fotograaf van wilde ganzen. „Vanaf het begin van de jaren tachtig fotografeer ik vogels. Ik legde me al snel toe op het fotograferen van ganzen, dat tot de moeilijkste onderdelen van de vogelfotografie wordt gerekend. Je moet zeer goede kennis hebben van hun gedrag en de foerageergebieden. Bovendien werk je vaak onder moeilijke lichtomstandigheden. Daarnaast moet je over aardig wat doorzettingsvermogen beschikken. Twee uur voor zonsopgang, als de ganzen van hun slaapplaatsen terugkeren, moet je al in je schuilhut zitten bij vaak lage temperaturen. De kans dat je een mooie plaat thuis komt is ook nog eens bar klein.” Zijn voorliefde voor de arctische ganzen brengt hem ook in IJsland, Japan, Noord-Amerika, Bulgarije, Duitsland, Denemarken en de Scandinavische landen. Diverse buitenlandse tijdschriften publiceren zijn foto’s en in 1997 rolt het boek ”Ganzen, grazers op trek langs de vorstgrens” van de pers, een coproductie met bioloog Bart Ebbinge. In 2002 volgt hun tweede boek: ”Ganzen en zwanen, arctische trekvogels bij boeren te gast”.
Dekkers, die tot zijn pensionering in 2007 nagenoeg zijn gehele werkzame leven als manager binnen de informatievoorziening bij de overheid actief was, gaat aan het eind van de jaren negentig een nieuwe, driedimensionale uitdaging aan; hij begint met het snijden van houten ganzen op ware grote. De sculpturen worden vervolgens met olieverf beschilderd, in de natuurlijke kleuren van de vogels. „Enkele jaren later maakte ik niet alleen ganzen en zwanen van hout, maar ook in brons en meer eigentijdse materialen zoals polyester en epoxy”, vertelt de kunstenaar, die al enige tijd een opleiding beeldhouwen volgt aan de Gemeentelijke Academie voor Schone Kunsten Academie in Arendonk (België).