LODEWIJK EMILE BOELLAARD, op 3 mei 1954 geboren in 's-Gravenhage, is tandarts én tekenaar. Met dat laatste begon hij al vroeg. „Op de middelbare school bleek ik er aanleg voor te hebben. Een tien kreeg ik.” Tijdens zijn studie tandheelkunde tekende Lodewijk om wat bij te verdienen. Hij maakt meestal pentekeningen. „Ik ben iemand die op de vierkante millimeter kijkt. Ik heb respect voor mensen die niet bang zijn voor een groot wit papier en zich daar op uitleven, maar ik blijf gewoon pietluttig bezig.” De natuur inspireert hem, waarbij Boellaard graag ongeschonden, harmonische plekken opzoekt. Bijvoorbeeld in IJsland en Scandinavië. „Ik had eigenlijk lang een hekel aan mensen en alles wat ze aanrichten. Als ik vroeger fotografeerde, mocht nergens ook maar een millimeter menselijke beschaving zichtbaar zijn. Inmiddels ben ik ook geboeid door mensen en teken ik graag portretten, nadat ik, ter aanmoediging, een boek over beeldend kunstenaar Corstiaan de Vries kreeg.”

Boellaard was tot 1997 als bestuurslid, fotograaf en illustrator van de stichting Damland nauw betrokken bij het beheer van het ecologische weidegebied De Weide Nes in Noord-Holland, het daaraan verbonden natuureducatiecentrum en vogelasiel in Bergen. „Met mijn foto’s en tekeningen hoop ik een educatief doel te dienen. Maar ook, door in de huid van fauna, flora en materie te kruipen, iets van de onmisbare verbondenheid met de natuur te laten voelen. Dan ervaar je dat je eigen wortels overal vertakt zijn.” Voordat hij gaat tekenen, maakt Boelaard eerst schetsjes voor het juiste perspectief en de juiste compositie. „Heb ik die gevonden, dan zet ik de contouren van de belangrijkste structuren op, daarbij nauwkeurig de verhoudingen in de gaten houdend. Pas als ik zie dat die harmoniëren, ga ik verder met oriëntatiepunten binnen de contouren. Soms geef ik met dunne lijntjes ook de richting van de ruimtelijke vorm aan. Dat alles om straks bij het invullen niet steeds op het grotere geheel te hoeven letten; ik kan me dan op de details concentreren. Klopt alles, dan gum ik vervolgens alles bijna uit en begin ik met opvullen. Eerst de onderdelen waar straks de blik van de beschouwer het eerst naartoe gaat, zoals het oog en de snavel. Zo werk ik doorgaans van kop tot staart, met m’n neus op het papier. De donkerste waarden worden pas het laatst aangebracht, daarbij, op iets grotere afstand, de gehele tekening overziend.”

Damland-donateurs kregen tot 1998 jaarlijks een lithoafdruk van hem cadeau. Boellaards productie is op dit moment nihil. „Ik kan alleen tekenen als ik tot rust gekomen ben. Mijn laatste tekening, gebruikt voor de cover van een boekje, ”De hondenfluisteraar en de Essenen”, dateert uit 2001. Zodra mijn drukke bezigheden het toelaten hoop het potlood echter weer op te nemen.”

Zijn tekenwerk kwam uitgebreid in beeld in Grasduinen (augustus 1994) en diverse afleveringen van Atelier (mei/juni 1995; maart/april 2001; juli/augustus 2001).