ANNETTE ISFORT, die in 1975 haar artistieke loopbaan start, ziet op 23 oktober 1949 het levenslicht in Ochtrup, een stad in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen. De kunstenaar probeert in haar werk „de eeuwige processen van de biologische evolutie” te visualiseren. Isfort combineert belevenissen uit de natuur en bedachte verbeeldingen van de „natuurlijke historie”, waardoor er wisselwerkingen ontstaan tusen het concrete, het poetische en het wetenschappelijke.

Tijdens zwerftochten in haar directe leefomgeving en in het buitenland is Isfort vaak op zoek naar het mystieke. „De geheimzinnigheid van de tijd en de vergankelijkheid boeien me enorm.” Ze is eerder geneigd het schone van de natuur te negeren. In haar ogen is dat te saai. De kunstenaar zoekt juist datgene wat anderen als lelijk, storend, oud, vervallen of dood betitelen, dingen die weggestopt, verafschuwd of vergeten worden. Ze ontdekt bijvoorbeeld de schoonheid van dode bomen, waarvan de grillige takken naar het licht, de bron van het leven zijn gegroeid.

Ze plaatst fijn uitgewerkte dieren tegen geabstraheerde landschapsuitsnedes zoals complexe boomwortelpatronen of gefingeerde paleontologische achtergronden. Daarin neigt ze soms naar een driedimensionale uitwerking. Voortdurend probeert de kunstenaar een synthese tot stand te brengen tussen het levende en het geleefde, tussen beweging en rust, tussen concreet en abstract.

De dieren die Annette Isfort in hun veelvormige leefomgeving portretteert worden vaak bijna geheel aan het zicht ontrokken door dode, schijnbaar nutteloze vegetatie. Het object mag in haar optiek niet als eerste opvallen, maar moet door de kijker ontdekt worden. „In werkelijkheid gebeurt dat net zo. Een wild dier houdt zich meestal schuil tussen de planten. De vegetatie dient als camouflage. Een ontmoeting is vaak een kwestie van geluk.”

Om de vermomming te laten slagen is de keuze van de juiste kleuren van groot belang. „Ik hou niet van primaire kleuren, mijn palet is geheel afgestemd op die van de natuur. Alle aardkleuren hebben mijn grootste voorkeur.” Ook voor de achtergrond van een portret gebruikt de kunstenaar kleuren die naar de biotoop van het dier verwijzen. Een dergelijk schilderij –”A Last Look Back”, een Vlaamse gaai– selecteert het LEIGH YAWKEY WOODSON ART MUSEUM in 2004 voor ”Birds in Art”. In 2007 is ze opnieuw aanwezig bij deze internationale vogelkunsttentoonstelling met ”Robin Conversation”. Sinds 1978 exposeert Annette Isfort eveneens in België, Duitsland, Groot-Brittannië (WILDLIFE ART GALLERY), Italië, Nederland (o.a. ’t KUNSTHUIS VAN HET OOSTEN en KUNSTGALERIE OOG VOOR NATUUR, Rusland en Zweden.